Rozpoczął się Nowy Rok, czas zatem na małe statystyki. Na koniec 2021 roku w naszej bazie jest 811 tras TRInO. W ubiegłym roku opracowano 84 nowe trasy, tym razem wszystkie w Polsce. Powstały trasy w 13 województwach, a najwięcej w mazowieckim (21 tras), a dalej kolejno w dolnośląskim (19 tras) i w pomorskim (12 tras). Najkrótsza trasa (400 m) prowadziła wokół rynku w Dusznikach-Zdroju, natomiast najdłuższa (34 km), dedykowana dla rowerzystów, wiodła szlakami w Gminie Ostroróg.
Trasy opracowało łącznie 34 autorów/współautorów. Najbardziej twórczy autorzy tras:
- Roman Trocha (Dzierżoniów) - 18 tras.
- Barbara Szmyt (Warszawa) - 17 tras
- Dariusz Walczyna (Warszawa) - 12 tras
- Alicja Pospieszała (Mierzyn) - 10 tras

Elektrociepłownia Siekierki to największa polska elektrociepłownia i druga co do wielkości w Europie. Mieści się przy ulicy Augustówka 30 w Warszawie. Do użytku została oddana w 1961 r. EC Siekierki dysponuje mocą cieplną 2068 MW i mocą elektryczną 620 MW, które są wytwarzane przez cztery bloki, a część kolektorową stanowią cztery kotły parowe i pięć turbin. Budynek główny Elektrociepłowni Siekierki ma długość 400 metrów; po stronie wschodniej znajduje się kotłownia, natomiast po zachodniej - maszynownia. Projekt elektrociepłowni zatwierdzono w 1954 r. Rozważano wtedy trzy lokalizacje: Augustówka, teren na Siekierkach przy zbiegu ulic Bartyckiej i Czerniakowskiej oraz okolice skrzyżowania ulic Czerniakowskiej i Chełmskiej. Pierwsze prace budowlane zaczęły się w roku 1958. Pierwsza turbina o mocy 50 MW została podłączona 4 grudnia 1961 r. i tę datę przyjmuje się jako początek funkcjonowania elektrociepłowni. Najbardziej dramatycznym wydarzeniem w historii elektrociepłowni była noc sylwestrowa 1978 r. Wtedy w ostatnich dniach grudnia temperatura spadła gwałtownie z +8 do -15°C. Były niewielkie zapasy węgla na kilka dni, a dostarczony był bardzo słabej jakości i zmrożony. Wezwano wszystkich pracowników do pracy i węgiel rozbijano ręcznie przy pomocy kilofów i młotów pneumatycznych. W całej Warszawie pękały zamarzające grzejniki.
Od grudnia 2011 właścicielem elektrociepłowni jest PGNiG. Elektrociepłownia Siekierki wyposażona jest w szereg instalacji środowiskowych, których zabudowa pozwala znacznie ograniczyć wpływ pracy zakładu na jakość powietrza w Warszawie. Redukowane są stężenia takich związków, jak: tlenki azotu, dwutlenek siarki i pyły. Zapraszamy na trasę wokół EC Siekierki po proponowanej ścieżce półmaratonu.
Źródlo: Wikipedia
Jelonki Południowe to osiedle w warszawskiej dzielnicy Bemowo. Teren Jelonek Południowych ograniczony jest od wschodu i południa przez tory linii kolejowej Warszawa Gdańska – Warszawa Główna Towarowa, od zachodu ulicą Lazurową, a od części północnej ulicą Człuchowską. W XIX wieku przy ulicy Połczyńskiej na gruntach wsi Odolany powstał folwark i wieś Jelonki, wraz ze szkołą początkową, cegielnią i wytwórnią dachówek Bogumiła Schneidera. Wyrobisko po wydobywanej dla cegielni glinie nosi nazwę Glinianki Sznajdra. Po 1921 r. folwark i wieś Jelonki rozparcelowano i pojawiła się nowa koncepcja urbanistyczna „miast-ogrodów”. Podobnie budowane były niektóre miejscowości podwarszawskie. Miała to być alternatywa dla zuniformalizowanych i „nieludzkich” wielkich miast i zakładała budowanie małych domków w neoklasycznym stylu z ogródkami oraz tworzenie dużych, zielonych obszarów na zagospodarowywanym terenie. Przed rokiem 1939 powstało tu Miasto-Ogród Jelonek, które dopiero w 1951 r. włączono w granice m.st. Warszawy, chociaż Jelonki pozostawały podmiejską wsią. W 1952 na terenie Jelonek zbudowano istniejące do dziś drewniane osiedle dla budowniczych Pałacu Kultury i Nauki – Osiedle Przyjaźń oraz domki fińskie dla inżynierów. Zapraszamy na rymowaną trasę po Jelonkach Południowych i poszukiwania śladów historii tego osiedla.
Źródlo: Wikipedia
W zabudowie Śródmieścia Bydgoszczy ponad 60 kamienic jest autorstwa Józefa Święcickiego, budowniczego, który całe życie związał własnie z tym miastem. Początkowo prowadził spółkę z Antonim Hoffmanem (swoim ojczymem), ale od 1887 r. działał już samodzielnie. Poza kamienicami, z których ponad 1/3 zlokalizowana jest przy ulicy Gdańskiej, był również projektantem i wykonawcą wielu innych budynków w różnych miejscach Bydgoszczy, a także poza nią. Prowadził Fabrykę Ornamentów Sztukatorskich, a wyroby tego zakładu ozdabiały elewacje szeregu bydgoskich kamienic. W 1898 r. zrealizował projekt kościoła św. Trójcy, na zlecenie proboszcza Józefa Choraszewskiego. W 1900 r. zajął się projektem wschodniej pierzei ul. Mostowej w związku z planowanym jej poszerzeniem na zlecenie magistratu Bydgoszczy. Projekty Józefa Święcickiego to głównie eklektyczne kamienice, które płynnie łączyły detale z formami i elementami historyzującymi. Nie wahał się czerpać z form typowych dla renesansu, manieryzmu, czy baroku. Cechy charakterysyczne jego architektury to także zamiłowanie do symetrii i pionowe podziały z widocznym układem okien, pilastrów i elementów sztukatorskich. Zapraszamy do tropienia śladów Józefa Święcickiego w Bydgoszczy.
Źródlo: Wikipedia